Efekt Nobla - jak błędne postrzeganie rzeczywistości zaburza świat

Każdy chyba wie czym jest Nagroda Nobla, a dla tych, co nie wiedzą jest to nagroda przyznawana za wybitne osiągnięcia naukowe z wyjątkiem... matematyki. Tutaj nasuwa się pytanie dlaczego i w jaki sposób jest to związane ze sferą emocjonalną, błędnym postrzeganiem rzeczywistości, aż w końcu z InsideOutLife. „Efekt Nobla” to nazwa wymyślona na potrzeby napisania artykułu.

Alfred Nobel był szwedzkim chemikiem, inżynierem i wynalazcą, najbardziej znanym z wynalezienia dynamitu. Zarejestrował łącznie 355 patentów, m.in. na żelatynę wybuchową, balistyt i detonator. Jako przedsiębiorca i filantrop przeznaczył większość majątku na ustanowienie Nagród Nobla, mających wyróżniać osoby przynoszące największą korzyść ludzkości. Prywatnie był raczej samotnikiem, pisał poezję i dramaty, a dzięki licznym podróżom po Europie zyskał przydomek „najbogatszego włóczęgi Europy”.

Każda osoba, która wykaże się wybitnymi osiągnięciami naukowymi może dostać Nagrodę Nobla, np. w dziedzinie fizyki czy chemii, jest jeszcze kilka dyscyplin, za które można ją otrzymać ale nie to jest ważne z pewnym wyjątkiem... oprócz... matematyki, ale dlaczego? Oficjalnie - brak powodu - nieoficjalnie to co nazwałem „Efektem Nobla”, wiąże się to z życiem prywatnym Nobla, a konkretnie kobietą - nie, nie była matematykiem. Co ją łączy z dzisiejszym InsideOutLife? Postąpiła tak jak postępuje ~60% kobiet w związkach (dane GUS oraz międzynarodowe), czyli zdradziła fundatora nagrody właśnie z matematykiem, a zdrada doprowadziła do rozpadu emocjonalnego. Przez nienawiść, złość i prawdopodobnie szereg innych negatywnych emocji, Nagroda Nobla nie jest wręczana w dziedzinie matematyki. Brzmi absurdalnie? Jednak taka jest prawda, to nie film, który przedstawia nieśmieszny żart, to jego życie. Złość czy nienawiść nie powinny mieć miejsca wobec matematyka, a wobec jego wybranki, bo jaka to różnica czy był matematykiem, czy drwalem? Jeśli kobieta ma tendencje do zdrady to zrobi to z pierwszym lepszym mężczyzną, który wystarczy, że powie losowe miłe słówko. Kto wie, być może doszło wtedy również do „multizdrady”, co występuje w średnio co trzecim związku ze strony kobiety. I tu dochodzimy do sedna. W takich momentach łatwo obwiniać nie tę osobę, co trzeba. Obwiniamy rywala, „tego trzeciego”, a nie człowieka, który podjął decyzję - bo zdrada zawsze jest decyzją, a nie „wypadkiem”, „okazją” czy „zachętą”. Kto nie chce zdradzić, ten po prostu tego nie zrobi, nie ważne jak ktoś trzeci będzie się starał. Koniec tematu.

Zachowanie to można usprawiedliwiać problemami psychicznymi, z którymi się zmagał bądź wychowaniem, aczkolwiek czy można je wytłumaczyć? Dlaczego wini matematyka, a nie kobietę? Winy nie ponosi ten kto „zachęca” do zdrady, a ten kto się na tę zdradę godzi, ponieważ nikt do tego nie zmusza i jest to całkowita, samodzielna i dobrowolna decyzja osoby „zachęcanej”. W tym przypadku jedyną osobą, która wyraziła na to zgodę, była jego sympatia, ponieważ wystarczyło powiedzieć proste „NIE” i do niczego by nie doszło, jednak wszyscy wiemy jakie są kobiety, a szczególnie w dzisiejszych czasach. Nigdy nie dojdzie do zdrady choćby nie wiadomo co się działo, gdy osoba NIE chce zdradzić - innej opcji nie ma. Więc całkowicie bezzasadne jest obwinianie w tym przypadku matematyka. Winą nie jest to, że ktoś był „atrakcyjny”, „miły” czy „matematykiem”. Winą jest to, że ktoś na czyjąś uwagę zdecydował się odpowiedzieć.

Wbrew pozorom zdrada kończy się w łóżku, a nie zaczyna. Zaczyna się już wtedy, gdy druga połówka spędza więcej czasu na spotkaniach, czy wyjściach na miasto z osobą płci przeciwnej, wiadomo z pewnymi wyjątkami - wykonuje taką pracę bądź osoba jest innej orientacji seksualnej albo po prostu w świecie osoba NIE chce zdradzić, a to wynika tylko i wyłącznie ze sposobu bycia i chęci poznania nowych ludzi - oczywiście z zachowaniem wierności - a to nie jest niczym złym, a wręcz przeciwnie jest to pozytywne zjawisko, więc spokojnie chłopaki nie ma co panikować na starcie. Czas spędzany z kimś nie jest równoznaczny ze zdradą. Liczą się granice, intencje i podejście. Jeśli ktoś ma stabilne wartości i naprawdę chce być fair, to zwykła rozmowa, wyjście na miasto czy wspólna praca nie niosą w sobie żadnego ryzyka. Człowiek to istota społeczna - i to jest normalne.

Pamiętaj, by nie wyciągać pochopnych wniosków, a na pewno nigdy nie obwiniaj osoby „zachęcającej”, bo zdrada to nie przymus, a świadomy i dobrowolny wybór osoby „zachęcanej”. W prawdziwym i szczerym związku nigdy nie dojdzie do takiego zjawiska, a nie każde zachowanie od razu wskazuje na zdradę i mimo, że kobiety zdradzają w aż ok. 60% przypadków to nie nastawiajcie się, że was też to spotka, życie ze sobą w ciągłym stresie, obawie czy nawet w najgorszych przypadkach zazdrości jest bardzo destrukcyjnym procederem dla ciała i umysłu po prostu nie ma co. Więc spokojnie chłopaki dalej wkładajcie całe serducho tak jak to robicie na co dzień bądź robiliście to wcześniej, statystyka statystyką, a życie życiem, które jest dużo ważniejsze i piękniejsze, jeśli tylko pokochasz sam siebie i wyprzesz nienawiść szczególnie tą nieuzasadnioną (choć każda forma nienawiści jest zła i warto z tym walczyć) to poznasz czym jest szczęśliwe życie oraz uświadomisz sobie, że żaden dzień nie jest zmarnowany, a wygrany. Warto porozmawiać z kandydatką na partnerkę bądź już obecną partnerką jakie ma podejście co do zdradzania i jakie wartości wyznaje, już wtedy się przekonasz czy masz się czego obawiać czy też nie. I tak na koniec spokojności chłopaki, wiem że dacie radę! Zawszę. ~ Admin InsideOutLife